ผู้หญิงคนนั้นก้าวขึ้นบันไดไปอย่างช้าๆ เธอใช้เวลานานเหลือเกินกว่าจะขึ้นไปถึงชั้นบน และดูเหมือนว่าเธอจะเหนื่อยจนต้องหยุดพักอยู่อีกชั่วครู่ ก่อนจะเดินไปหาสิ่งที่ต้องการ คนขายที่เคาน์เตอร์ยิ้มให้อย่างมีไมตรีจิต หล่อนเลือกเครื่องใช้สำหรับเด็กอ่อนออกมาวางบนตู้กระจก มีทั้งผ้าอ้อมสีขาวบริสุทธิ์ หรือที่มีลวดลายกระจุ๋มกระจิ๋ม ผ้าเช็ดตัวเนื้อนิ่ม แป้งเด็กสบู่ น้ำมันทาตัว หวี ถุงมือถุงเท้า และเสื้อผ้าสีสวยๆ ผู้หญิงคนนั้นเลือกดูข้าวของอย่างเพลิดเพลิน ดวงตาของเธอเป็นประกายสุกใส เธอหยิบโน่นจับนี่ และบางครั้งก็ทำท่าเหมือนจะชี้ชวนให้ลูกในท้องชมตามไปด้วย

    ไก่ตัวหนึ่งร่วมกับฝูงตัวเมีย ซึ่งเป็นบริวารของมันคุ้ยเขี่ยหาอาหารกินที่ลานข้างโรงนา ทันใดนั้นมันได้เห็นอะไรสิ่งหนึ่งเป็นประกายวาววับอยู่ในระหว่างกลุ่มฟางข้าว “โฮ ! โฮ !” นายไก่ร้องอุทานด้วยความดีใจ “นั่นมันต้องเป็นลาภของข้าแน่ๆ” แต่เมือมันเขี่ยสิ่งนั้นออกมาจากใต้กองฟาง ปรากฏว่าสิ่งนั้นคือไข่มุกที่มนุษย์ได้ทำตกไว้ “เจ้าอาจเป็นสิ่งที่มีค่า” นายไก่พูดกับไข่มุกนั้น “แต่นั่นต้องสำหรับมนุษย์ สำหรับข้าซึ่งเป็นไก่ เจ้าสู้ข้าวเปลือกเมล็ดเดียวก็ไม่ได้” คติสอนใจ : สิ่งที่จะมีค่าได้นั้น ขึ้นอยู่กับผู้ที่รู้จักค่าของมันเท่านั้น